gülmeye hazır hınzır kız çocuğu ne kadar gerçekse, “agora meyhanesi” kıvamındaki hüzünlü kadın da o kadar gerçek. sarmal yapıp hücrelerime nüfuz ediyorlar. ikisinin ortasında sessizce yükselen boşluk bekliyor doldurulmayı. o boşluk benim savaş alanım. hayatın neşe ile keder arasındaki gelgitlerin çok ötesinde bir şey olduğunu sezmeye başladığımdan beri, o boşluğa dolduruyorum öğrendiklerimi, hissettiklerimi, beklediklerimi, korktuklarımı. ama ne boşlukmuş azizim! bir lokmada yutuyor ne koysam içine. hep dahasını istiyor. elimden tutanların değil, boşluğumu sevenlerin peşindeyim şimdi. ellerim terliyor çünkü bir süre sonra. boşa çıkmak istiyor. rüzgara uzanıp ferahlamak istiyor. boşluğu görenler ise onu hep besliyor. gayya kuyusu ya da babil’in asma bahçeleri… sonunu herkes biliyor. önemli olan geride ne kalacağı. kül mü, gül kokusu mu? ben buradayım olanca boşluğumla. her geçen yıl buradan gitmeye yaklaşırken, hâlâ buradayım. burnuma yanık bir gül kokusu geliyor.